Persoonlijke pagina van J. Jansen
Dr. Jeroen Jansen
Dr. Jeroen Jansen is lecturer in the Department of Dutch Language and Literature in the University of Amsterdam. His specialisations include the impact of humanism and the revival of learning in Renaissance Netherlands, rhetoric, textual and literary criticism, argumentation and style. His current research interests include historical pragmatics, speech act theory, and the grammar of Dutch. He is internationally recognised researcher in the field of Early Modern literature. Dr. Jeroen Jansen is organiser of symposia on literature, literary criticism and rhetoric, co-supervisor of several dissertations, Master's coordinator of Dutch Golden Age Studies, and member of the Program Committee Research Master Dutch literature.
Dr. Jeroen Jansen has published in the field of Dutch and European literature, rhetoric, literary criticism and style. His major publications include Brevitas (1995), Decorum (2001) and Imitatio (2008).He is currently leading the project: Pretextual Strategies. The Rhetoric of Ethos, Literary Authority and (Con)Textual Identity in Renaissance Preliminary Texts.
Contact: j.jansen@uva.nl
Summary study on Imitation
Jeroen Jansen
studeerde vanaf 1981 Nederlandse taal- en letterkunde (kandidaatsexamen 1985 cum laude; doctoraalexamen 1987 cum laude) en vanaf 1984 Klassieke talen aan de Universiteit van Amsterdam, en promoveerde in 1995 cum laude op een dissertatie over de beknoptheid van vorm en stijl in de renaissance.Tussen 1995 en 1997 deed hij als postdoc (Veni, NWO) onderzoek naar de stilistische en inhoudelijke helderheid in de Nederlandse poëtica tussen 1550 en 1700. Als KNAW-fellow stelde hij een studie samen over de literaire theorie rond het decorum in de renaissance. Tussen 2001 en 2006 was hij leider van een onderzoeksgroep in het kader van de persoonsgebonden vernieuwingsimpuls (Vidi, NWO). In deze periode verrichtte hij onderzoek binnen het project: Imitation:between Plagiarism and Originality.The Scope and Boundaries of Textual Imitation (imitatio auctorum) in European Literature from c. 1500 to c. 1700: Italy, France, Netherlands. De monografie over dit onderwerp verscheen in 2008 bij uitgeverij Verloren te Hilversum.
Momenteel werkt hij aan een project dat zich richt op de aard en inhoud van betogend proza, preliminaria en parateksten: Pretextual Strategies. The Rhetoric of Ethos, Literary Authority and (Con)Textual Identity in Renaissance Preliminary Texts.
Zie hier voor de monografie over imitatie
Sinds 1988 doceer ik aan de Universiteit van Amsterdam, eerst als onderzoeker, later als universitair docent bij de leerstoelgroep HistorischeNederlandse letterkunde. Ik gaf gastcolleges onder meer in Berlijn, Metz, Parijs en Londen. Tussen 1995 en 2005 was ik bestuurslid van de Werkgroep Zeventiende eeuw en redactiesecretaris van het tijdschrift De zeventiende eeuw. Tot 2011 was ik bestuurslid van de International Society for the History of Rhetoric, afdeling Benelux en coördineerde ik het honoursprogramma Neerlandistiek. Thans ben ik lid van de opleidingscommissie onderzoeksmaster Nederlandse letterkunde, examencommisie Neerlandistiek, en coördinator van de Master Gouden Eeuw en van de onderzoeksmaster Dutch Golden Age Studies.
Onderzoek
In mijn onderzoek naar en analyse van historische teksten probeer ik recente ontwikkelingen uit de historische taalkunde, pragmatiek, en argumentatietheorie te integreren.
Aandachtspunten zijn:
- - Geschiedenis van de Nederlandse letterkunde in de periode 1500-1700.
- - Tekstanalyse, discourse analysis (tussen 1500-1700).
- - Historische pragmatiek.
- - Strategisch argumenteren in oudere teksten.
- - De relatie tussen humanistische en Nederlandstalige literatuur, met speciale aandacht voor retorica, en poëtica.
- - Waardering van de klassieke Oudheid in de renaissance.
- -Poëticale opvattingen in de Nederlandse letterkunde, in internationaal perspectief.
- Pretextual Strategies. The Rhetoric of Ethos, Literary Authority and (Con)textual Identity in Renaissance Preliminary Texts. Dit onderzoek maakt deel uit van het onderzoek van de leerstoelgroepen Historische Nederlandse letterkunde en Moderne Nederlandse letterkunde van de UvA dat in de komende jaren gestroomlijnd wordt in het programma Writing, Culture and Identity; Social Dimensions of Literature in The Netherlands. Het richt zich op de functievan literatuur in politieke, wetenschappelijke, godsdienstige en artistieke context, op de strategieën die in literatuur gehanteerd worden om de publieke opinie te beïnvloeden en op de rol van de verschillende artistieke (literaire) milieus te midden van andere maatschappelijke kringen.
Vondel
Vondels `Aenleidinge ter Nederduytsche dichtkunste'
Een recent artikel is gewijd aan polyfonie en dialogismen in de `Aenleidinge ter Nederduytsche dichtkunste' (1650) van Joost van den Vondel.
Summary
The`Aenleidinge ter Nederduitsche dichtkunste’ of Joost van den Vondel is a prose introduction toa new edition of his Poëzy (1650), in which Vondel writes down advices for the way arriving poets can qualify themselves in poetry. These recommendations vary from basic conditions (having talent) up to a number of advices for advanced, talentedpoets (e.g. how to imitate).Studies from the seventies of the last century by S.F. Witstein, E.K. Grootes and L. Strengholt have emphasized the didactic character of the text and the fact that it is modelled to Horace’s Ars poetica. The structure of the `Aenleidinge’ is central to these analyses, all of which reached a different classification, anyway. My analysis aims at polyphony and dialogism, in particular at finding and constructing dialogues. Certain elements encourage such a way of reading. The conditional subordinate clause, the use of modal adverbs, the negation, and the change between a `hij’ (he, the poet) and a `gij’ (you, a person addressed) indicate polyphony to which shreds of `single lessons’ resound. In all these cases dialogues can be (re)constructed. The analysis on underlying `voices’ allows infinite (general) interpretations, but can also indicate certain cases in a finite (concrete) way. Concerning this last point additional material can be found in the nature of the text and in the context. I consider the `Aenleidinge’ not particularly as a poetics in which Vondel displays his eruditionand tries to imitate or vie with Horace, but rather as the reproduction of cases from Vondel’s own practice in his confrontation with arriving poets, who let him read their work and asked him to comment on it. The `Aenleidinge’ then may have been for Vondel also a medium to slightly diminish the number of poets who came to his house for consultation. That his comment is impregnated of Horacian conceptions seems logic given thepredominating position of this traditional authority in seventeenth-century poetics.
Here is thearticle; zie hier voor het artikel, gepubliceerd in www.neerlandistiek.nl
Gerbrand Adriaensz. Brederode
Amsterdam 1585 - Amsterdam 1618
Zie hier voor mijn onderzoek naar Gerbrand Bredero en recent verschenen studies over dit onderwerp